Alleen voor reizigers, geen toeristen

Rwanda is het veiligste land om te reizen in Afrika. Ook als vrouw alleen, zo heb ik dat zelf ook ervaren. Ik kon overal rondlopen en rondkijken. Kon ’s avonds alleen over straat. Ja, er werd wel eens naar me gekeken maar een glimlach en tien brede glimlachen terug. Het is er schoon, opgeruimd. De mensen zijn er harde werkers. Alleen de ervaren reiziger houdt van dit land. Een indrukwekkende natuur, ongerepte dorpjes, mooie lodges. Enorm lekker eten, heel puur vers van het land.

Het mooiste van Rwanda is dat je alleen reizigers tegenkomt en lekker geen enkele toerist! En die reiziger die moet je met een vergrootglas zoeken. Hoe vaak ik niet de enige was onderweg in een restaurant of tijdens een trekking, geweldig wat een heerlijk gevoel.

Gorilla’s in de Mist

In de voetsporen van Jane Goodall (research en conservation van chimpansees) en Dian Fossy (gorilla’s) stapte ik in het vliegtuig. Ik ben heel eerlijk, ik lees al jaren de avonturen en bescherming van hun lievelingsdieren en vond het spannend om ze in het echt te gaan zien. De trekking door de dichte mist heel vroeg in de ochtend is exciting. Je wandelt door velden en akkers de slopen van de vulkaan op zo’n 2.400 meter hoog. Je klimt als het ware de vulkaan omhoog. Stap voor stap wordt het spannender of we al dichtbij de groep zijn. Dan zegt de ranger nog tien minuten dan zijn we bij de gorilla’s.

Daar zit een vrouwtje, zegt hij zachtjes. Wandelend naar een bosje eucalyptusbomen. Ineens zie ik een silhouetten. Dan mogen we dichterbij met mondkapjes op. We delen 98% van ons DNA met hen dus we moeten zes meter op afstand blijven. Ik doe graag nog wat stappen naar achter. Het is hun leefgebied, wij zijn de gasten hier.

De spanning loopt op als de silverback, het mannetje dat deze groep leidt omhoog komt. Hij is groot! Ik vind het een emotioneel moment, het grijpt mij echt aan. Dit mee te mogen maken, oog in oog met zulke mooie dieren. Die zo veel op ons lijken. Ze beschermen is zo ontzettend belangrijk. Bewonderen nog meer. We kijken een uur lang naar een familie met mamas, een tweeling en peuters. Een peuter slaat tegen de billen van haar moeder die voorop loopt. Ik denk dat doet mijn dochter ook altijd. De gelijkenis is ongelofelijk. De handen, de tanden, hoe ze zichzelf omarmen of kriebelen. Het is net of je in de spiegel kijkt. Het mooist zijn de ogen en de neus. Aan de neus herken je ze. Die streepjes zijn hun kenmerk als onze vingerafsdruk. De ogen kijken door je heen.

Nature Conservation : een prachtig voorbeeld voor andere landen

De reden om naar Rwanda te reizen is wel het spotten van dieren in het wild. De dieren zijn in hun eigen omgeving in het wild te bewonderen waar ze in grote getalen leven. Met bewondering mocht ik ook de initiatieven en processen van ‘conservation’ opluisteren van de Rwandese regering. Hoe de slechte verstandhouding tussen de rangers die de gorilla’s beschermen en de lokale bevolking enorm is verbeterd door enkele simpele maatregelen die beiden tevreden stellen.

Het was een emotionele reis, ik vond het wel een ding om oog in oog te staan met de gorilla’s. Heel bijzonder en je voelt meteen ‘die moeten wij beschermen! Dit moet generatie op generatie blijven bestaan.’ Met alles wat weals mensen leegplunderen en vervuilen voor de winst, zijn dit wel de plekken die ons als mens doen beseffen dat we zonder toerisme met lege handen staan.

Bevolking en hun veerkracht 

Het museum van Genocide liet me niet los. De audio-rondleiding is niet alleen indrukwekkend, ook verhelderend. Van het nieuws op tv in NL heb ik altijd begrepen dat de ruzie tussen de Hutus en de tutsis ontstond omdat ze een enorme hekel aan elkaar hadden. Nooit heb ik geweten dat dit is ontstaan dankzij de kolonisatie door de Belgen en de Duitsers. Zij maakten onderscheid tussen de stammen. De Duitsers deden er een schepje bovenop met onderscheid op uiterlijke kenmerken. Daarna kwamen de Fransen, een Mitterrand die zei: ‘Een genocide in Afrika moeten wij ons niet druk om maken’. De hele wereld keek weg, ook de VN en de VS en vertelde leugens, zowel over de oorzaak als over het verloop. Ik sliep die nacht niet, het bleef maar spoken. Zo veel onrecht, zo veel verdriet.

De slogan van de huidige regering is: Never Again. En: Unity, Work, Patriottism. 

Zowel het bezoek aan het Museum Genocide als het bezoek aan het Kings Palace hebben we enorm verrijkt met kennis over de geschiedenis. Om te begrijpen waar het land vandaan kwam en huidige denkwijze te begrijpen van de mensen die ik ontmoette.

5. Moderne politiek: van architectuur en technologie

We rijden terug Kigali binnen na het bezoek aan het Vulcano National Park. Het valt me op dat in de schemering veel witte en groene lichtjes in de lucht waarneembaar zijn. Ik vraag ernaar bij mijn gids. Jeremiah legt uit dat het drones zijn. Vanuit het hoofdziekenhuis in Kigali worden medicijnen met spoed naar locaties ver in de binnenlanden gestuurd. Gezien de vele bergen en kronkelige wegen doet een auto er vaak te lang over. Daarom worden er nu drones gebruikt die in een kwartier medicijnen 250 kilometer verderop bezorgen.

Rijdend door Kigali zien we groene bermen, veel bomen. Op het moment dat wij er zijn is men bezig met de aanleg van het park midden in de stad. De regering wil meer groen en parken, schonere lucht in de stad. Wijken die steeds weer wegspoelen door regens krijgen een nieuwe locatie. Het moet volgens de overheid alle mensen beter gaan in de toekomst. 

Schoon en groen land

Er geen single use plastic, er zijn geen grote supermarkten, geen afval en troep op straat! Geen fastfood, geen rommel. Aan de ene kant een gevolg van het feit dat er geen inkomen is om te besteden aan malls, shopping en fast food. Maar het zit ook in de cultuur. De mensen houden van een opgeruimde straat. Keurige akkers met mooie rijtjes aardappels, rijstvelden en theeplantages. Allemaal zijn ze hard aan het werk.

Rwanda is prachtig. Het is modern, het is er groen. 

Het is super vooruitstrevend en het eerste wat mij opvalt is hoe schoon het is. 

Nu, enkele weken later krijg ik er enorm heimwee naar, naar de vriendelijke mensen, het pure eten. De mooie natuurtrekkings en de dieren in het wild.

De heerlijk onontdekte bestemming Rwanda met mooie routes inclusief trekkings naar Gorilla’s en chimpansees komen spoedig online. Het mooiste van Rwanda is dat je alleen reizigers tegenkomt en lekker geen enkele toerist! En die reiziger die moet je met een vergrootglas zoeken. Hoe vaak ik niet de enige was onderweg in een restaurant of tijdens een trekking, geweldig wat een heerlijk gevoel.

Over de auteur

Zout in je haren, zand tussen je tenen. Liefst poederwit zand, zoals in de Malediven, de Filipijnen of Bora-Bora. De zoete smaak van een sterke cappuccino op je lippen. Of een Italiaanse rode wijn, graag uit Sorrento, die heeft Debby het liefst. Compleet eiland verslaafd en graag op reis met haar dikke Rimowa-koffer vol mooie jurkjes, shortjes, een paar bikini’s, slippers een professionele snorkel. Digital Nomad, want werken doet ze in de Himalaya in Bhutan en in Bali aan zee. Als ze geen reizen aan het boeken is voor haar klanten, is ze weer nieuwe bestemmingen aan het ontdekken. Thuis in Nederland geniet ze met haar ragdoll katjes van de Deep Tropical House Mix of rock muziek. Sinds kort reist haar kleine dochter Lotus-Loveday mee. Haar man Hans draagt dan de koffers. Trips van Debby
  • Bezocht: 39 landen
  • Afstand: 1.100.000 km
  • Vertraging: 4 keer
  • Koffer kwijt: 0 keer
  • Upgrades: 6 keer
  • Foto's: 120.000
  • Hoogste punt: BHUTAN 3200M, TIBET 4300M, QUITO 4350M
  • Aantal airlines: 50
  • Aantal stops: SINGAPORE: 38X, INDONESIE: 24X