Ze werkte in een vijfsterren hotel in Sanur in Bali om haar familie te onderhouden in Sumba. Bijna een heel jaar was ze in de ‘kost’ in Bali en woonde in een piepkleine kamer. Ze werkte lange dagen, maar zo kon ze wel de rekeningen betalen voor man en kind in Sumba. In Sumba woonde ze bij haar schoonouders, zo gaat dat daar. In een klein houten huis. Met enkele varkens en paardjes. In Sumba was het leven zwaar. Heet. Hard werken en vooral heel weinig kansen op een baan. Toen ze klein was hadden ze niks. Een vader was boer of visser. Een akkertje aanleggen is er moeilijk. De grond is van rotsen en stenen. Iets zaaien een uitdaging. Het is vaak zo heet en droog dat iedere plant er verpietert. Als een oogst mislukte, dan hadden ze niks. Dan was er ook vaak ruzie, door de drank. Als er geld was kon alles, werd er gekookt en gedronken. Sparen kenden ze niet.
Haar moeder zorgde voor het huishouden en de kinderen. Er was niks, alleen hun huisje van bamboe en riet. Het was altijd heet en ze at cassavepap en maispap. Soms rijst met groenten. Vlees van een karbauw kreeg zij alleen als er een huwelijk of begrafenis was in de familie. Speelgoed had ze niet, ze speelde altijd buiten. Kleding had ze ook nauwelijks, toch zag ze er altijd schattig uit in steeds dezelfde kleertjes.
Ze trouwde met haar vriendje. Dat bleek een grote vergissing. Hij sloeg haar en schold op haar. Ze deed in zijn ogen niks goed. Ze besloot naar Bali te gaan om te werken. Daar kon ze meer verdienen dan in Sumba. Er was in die tijd maar een hotel, Nihi. Die hadden toen geen plekje vrij. Ze kreeg een zoontje. Ze wilde liever in Sumba blijven om voor hem te zorgen. Maar ze vond er geen werk. Ze liet haar zoontje bij haar schoonmoeder. Ze vetreok weer naar Bali om geld te verdienen. Zo had iedereen het beter. Na enkele maanden kreeg ze een telefoontje.
Haar zoontje was verdronken. Ze liet me de foto’s zien van de begrafenis en van het jongetje. Ze zei: Ibu, ik heb niet eens een mooi feestje voor hem kunnen geven voor zijn eerste verhaardag met taart en cadeautjes. Ik schoot helemaal vol daar aan onze tafel in de beach club. Het jongetje was gaan kruipen en in een riviertje gevallen. Ze vonden hem te laat.
Ze huilde dagen, weken, maanden. Voelt zich tot op de dag van vandaag schuldig dat ze in Bali aan het werk was en hem niet belangrijker vond. Voor hem aan het zorgen was. Ze was koud vanbinnen.
Ze raakte weer zwanger, ondanks de slechte relatie met haar man. In die tijd vond ze weer rust. Ze kon weer vooruit kijken. Haar man werd een keer zo kwaad op haar dat hij haar arm brak. Toen vluchtte ze naar haar moeder.
Sinds haar tweede zoontje er is heeft ze weer plezier en zorgt graag voor hem. Ze werkt nu in een fijn hotel waar ze een mooi salaris heeft en een fijne manager. Ze leert veel en is blij weer in Sumba te zijn. Ze werkt en kan weer plannen maken. Het leven in Sumba is hard en zwaar. Toch kan ze met ons veel lachen ook, en ze houdt ervan als wij vertellen wat we op het eiland beleven en knikt tevreden als het eten en drinken allemaal lekker smaken.
Lieve S, Ik zal jou nooit vergeten… je altijd volgen en laat me af en toe even weten hoe het met je gaat. Sumba Ontmoetingen die je raken




