bezoek aan traditioneel dorp

Daar gaan we, Rosy wacht ons al op en komt lachend naar ons toelopen. De gids komt om acht uur. Dan is het 2-3 uur rijden. Op de kaart is het niks qua afstand, maar je rijdt maar 20 km per uur. Het kan ook zo maar langer zijn. Onderweg maken we diverse stops. Een bij de rijstvelden met een waterval bij een viewpoint en een bij een prachtig, traditioneel lokaal dorp met traditionele huizen met de bekende bruine punt daken.

Onderweg zien we kleine houten kraampjes. Er liggen enkele tomaatjes, uien, knoflook, een peper en wat andere groenten. Kippen staan in houten hokjes langs de weg. Vooral kuikens zitten er in opgesloten. De huizen staan op palen, zeker voor de moesson. Zeker een meter hoog. Daar wonen de kippen en het varken. Ook kan de hond er schuilen bij slecht weer.

Wanneer we een weg oversteken komt er een boer aan met een enorme kudde karbouwen. Ik stap snel uit en bewonder de dieren. Wat zijn ze groot en immens grof gebouwd. Ze kijken met nieuwsgierig aan met hun enorme ogen en steken hun enorme roze tong uit. De herder schreeuwt iets in mijn oor en lacht. Ha, Rosy verklaart dat hij een fooitje wil voor het maken van de foto’s van zijn dieren. Ja, zo gaat dat.

De gids Rosy is fantastisch. Ze werkte eerder bij de kids club van ons mooie boutique resort. Maar nu is ze dus gids. Ze heeft ook in het ziekenhuis gewerkt. Ze straalt als ze ons ophaalt. Ze wil ons de mooiste plekjes van Sumba laten zien. En we gaan naar Nihi waar we zijn uitgenodigd voor de site inspection. Nihi Sumba, onbetwist Het mooiste Luxury hotel ter wereld. (wist ik toen nog niet dat Nihi drie maanden later #37 van de mooiste hotels in de wereld werd verkozen).

We rijden de weg op en een mooi landschap volgt. Langs de zee. Rotsen, houten huizen. Kleine kinderen en veel hondjes. Scholen met een groot grasveld ervoor. Kids in schooluniform rode broekjes witte bloesjes. Allemaal gelijk.

dorpsplein op sumba
veranda van een dorpshuis

Wat voor dieren zien we hier? Het antwoord hangt samen met de magic en religie van het eiland. Hier gelooft men in animisme. Ieder dier, boom, mens heeft een spirit. Er is een innige band met de voorouders. Nu en voor altijd.

Bij Secret beach zegt Ros moet je goed de borden lezen. Hier komen krokodillen voor en het gebeurt toch nog regelmatig dat toeristen dat niet serieus nemen. Maar ook lokale mensen worden soms opgeschrikt door de zoutwater krokodillen. Een moeder en zoon overleefden het niet waar de Wainyapu rivier bij de zee uitkomt. Gelovende in spirit vertelt Rosy dat deze sacrifice misschien wel nodig was.

Bij een wedding zijn er allerlei verplichte rituelen. Om Rosy te trouwen moest haar boyfriend 25 horses aan haar vader schenken. Hij spaarde en spaarde en kwam maar tot 12. Toch ging hij dapper naar haar ouders. Ze zeiden nee. Hij huilde en viel neer aan de voeten van haar moeder. Haar vader draaide zijn rug naar hem toe. Na lang en veelvuldig overleg gaf haar moeder toch toe.

Ouders bewaren dan die paardjes. Of buffels. Ze verzorgen ze goed, verkopen ze soms of ze worden weer bruidsschat voor de zoon.

Dieren spelen ook een rol bij begrafenisrituelen. Die had ik al gelezen en hoefde ze van mij niet nog eens te vertellen. Dat sacrificen, ik kan er niet tegen. Voor veel mensen in Sumba zijn die sacrifice rituelen de enige keer dat ze ‘proteine’ eten, ik realiseer me heel goed dat ik met mijn Europese bril kijk. Dat doe ik veel deze reis, merk ik. Ik vind de kippen in de kleine kooitjes in de zon zo zielig. En het brandmerken van de paarden wat ze hier nog steeds doen.

We gaan vandaag naar NIHI Sumba. Dit heeft een dierbare collega in Bali geregeld want volgens hem moeten we dit resort zien. Volgens hem een van de mooiste van de wereld en hij kan het weten.

huis met hoog rieten dak

We stoppen bij een supermarkt. We hadden bij het ontbijt broodjes mee gekregen namelijk stokbrood, croissants en pannenkoeken met Nutela voor onderweg maar die doosjes zijn we vergeten. Die staan nog in onze Suite. Wel heb ik de twee tassen met kleding en makeup voor de paardrijles (stel je wordt nat) en de fotoshoot bij. De gids zegt dat het een goede supermarkt is. De chauffeur grijnst enorm. We halen snoepjes koekjes pocari kopiko en Lotus vindt hier haar lievelingssnoepjes, namelijk Mentos blackberry dezelfde als ik uit Madagaskar voor haar meebracht. We tracteren de chauffeur en gids op een luxe koffie met topping en hun favorieten koekjes. Een luxe zegt zij.

De chauffeur rijdt goed door en we komen bij de rijstvelden heel ongerept en rustig. We stappen uit en wandelen door de gootjes en paden. De gids geeft aan hoe we moeten lopen. Er zij. Twee houten bales met snackjes en voorverpakte koekjes. In de rivier drijven verpakkingen van plastic en aluminium wikkels. Ook hier al.

We lopen naar beneden en maken foto’s. De gids maakt een foto van ons drieën waar Hans niet op staat. We moeten erg lachen. Ze kijkt tegen de zon in.

We wandelen weer terug omhoog en Lotus slipper glijdt pp de roodbruine kiezels een beetje weg. Ze valt op haar bil maar komt snel omhoog. We lopen verder en dan valt papa naar beneden. Schaafwonden op beide ellebogen en knie en een met een harde bons valt hij op de linker heup. Bij de auto spoelen we het schoon met water en tissues.

Als we de laatste kilometer rijden richting NIHI Sumba is daar het mooiste uitzicht van de dag. Voor je het resort terrein oprijdt, zie je in de verte het schitterende lange strand liggen. De tropische bomen en planten en de roze witte bougainvillea lijken een fotolijstje. Echt een geniet moment. Ergens aankomen waar je naar uitkijkt kan zo enorm voldoening geven. Echt een geluksmoment dat je dit toch weer meemaakt.

Bij NIHI Sumba wordt er meteen betadine gebracht en verbandjes. We ontsmetten alles maar het doet wel pijn. Het personeel is bezorgd en kijkt tevreden als de wonden zijn schoongemaakt.

We wandelen langzaam naar beneden want het resort is tegen een heuvel aan zee gebouwd. In de lobby krijgen we een butterfly pea thee waar weer te veel dingen doorheen gemengd zijn want zo proef je die heerlijke thee niet meer. Het is zo bitter dat Lotus een slok neemt en omvalt bijna. Echt niet lekker mam.

Direct valt natuurlijk op dat heerlijke uitzicht. Want daar kom je voor, waar je ook bent je kijkt op de zee en het mooie lange strand met de pittige golven.

De decoratie daar hou ik van, alles is van hout, bamboe en teak. Banken bekleed met lokale geweven stoffen mooie kussens met de Sumba motieven. Lotus ziet een tafeltennis tafel dus die wil meteen een potje doen. Er zijn keramieke potten en vazen en er is een kleine desk met twee ladies die je overal in helpen om een tripje te maken of om een activiteit te reserveren.

Wandelend naar de pool die aan het strand ligt, komen we bij de bogen aan met bloemen van bougainville in roze en wit. Bij het strand komt onze paardenmenner naar ons toe om te bespreken hoe we gaan paardrijden en met de paarden gaan zwemmen. Lotusje vindt ze allemaal veel te groot dus ik ben bang dat ik het alleen moet doen.

Niet erg! Zo gaat dat soms op reis, je bedenkt het en boekt het en dan loopt het toch anders. Is ook OK. Ze wil wel graag met de paarden knuffelen en aaien. Dat dan weer wel. Toevallig zitten er bekenden uit het vliegtuig in het resort. Ze zijn over de moon zo blij en vertellen over het heerlijke eten en de geweldige service.

Ondertussen komt mijn paard er aan, Elton John heet hij. Nu, terwijl ik dit type, mis ik hem weer. Hij is zacht, aardig en kijkt me met zijn rustige ogen aan. De menner Marthen zegt: Ibu, Elton John is het langzaamste en rustigste paard dat we hebben.

Ik was nog een meisje toen ik in Zeeland met de paarden bezig was met mijn nichtjes Anja en Saskia die nog steeds fervent paardrijden en met mijn vriendin Marleen reed ik ook paard in de polder. Maar jongens, dat is me even lang geleden. Toch ga ik het doen. Ik vind het ook wel mooi. Om weer iets te doen wat lang geleden is, iets gewoon voor het plezier te doen. Mijn nichtjes praten over de paarden, dan kom ik niet meer bij, die is brutaal, die is stout, die is koppig en eigenwijs. Mijn nicht Anja is daarin te grappig en het is nog waar ook. Ze zou lachen als ze me bezig zag.

Goed, terwijl ik naast het paard sta, vraag ik waar het zadel en de stijgbeugel zijn. Die zijn er niet zegt mijn paardenjongen Marthen want we doen het Sumba Style, Ibu. Ik ga stuk. OK, wat jij wil, het paard zal me vast wel leiden. En hoe beter ik rechtop zit en ontspan, hoe beter het lukt. Na een kwartier kan ik zelfs zachtjes sturen en gaat het steeds beter zonder te wiebelen. Hij zegt wel dat ik de teugels iets strakker moet houden. De core-energie die ik in de yoga leerde komt nu goed van pas. We zijn ineens een mooi team en gaan ook nog twee keer zwemmen. Ik kan er geen genoeg van krijgen, zo bijzonder gevoel geeft dit. Kijk mij nou genieten. Weer iets doen wat ik nooit doe.

Ondertussen rent Lotus mee tussen de paarden. Ze kijkt rond en wandelt op het strand. Ik zie haar kletsen met de paardenjongens. Dan krijgt ze watermeloen en gaat op haar gemak op het strand zitten eten. Er zijn gasten van het hotel aan het watersporten.

Met zijn drieën wandelen we met de paarden over het strand. Ze zijn grappig, in de groep is ook meteen helder wie graag bij elkaar lopen en wie niet. We het ervan neemt en op de rug gaat liggen voor een massage in het zand met de benen omhoog. We lachen, wat een gek paard hij gaat even rollebollen. Vind ie lekker zeker! Een gaat spontaan de zee in, een ander paard wil er niet in. Sommige paarden doen bazig tegen elkaar en laten tanden zien. Een paard steekt zijn tong uit, net als we een foto maken. Er zit duidelijk een rangorde in. De paarden zijn gebrandmerkt, dat vinden we wel zielig.

De manager van de paarden centrum komt uit Nederland. Het is een groot complex met mooie stallen en ernaast een tennisbaan.

Later horen we over als zij afscheid moeten nemen van een paard uit deze kudde. Als een paard in de kudde niet meer verder kan en de gezondheid zo achteruit gaat dat er afscheid genomen moet worden, wordt ook dit met een ceremonie gedaan. Deze paarden kennen elkaar al al die jaren dat ze bij Nihiwatu en het huidige Nihi Sumba zijn. Zij begeleiden de paarden met de kudde naar de zee voor de laatste ronde. Het paard dat afscheid neemt wordt versierd met een bloemenkrans. De liefde voor de paarden is immens hier.

Het enige wat ik denk als Elton John terug wandelt naar zijn stal: ik ga je missen maatje. Wat heb ik een plezier met jou gehad vandaag.

traditioneel huis tussen bomen

Over de auteur

Zout in je haren, zand tussen je tenen. Liefst poederwit zand, zoals in de Malediven, de Filipijnen of Bora-Bora. De zoete smaak van een sterke cappuccino op je lippen. Of een Italiaanse rode wijn, graag uit Sorrento, die heeft Debby het liefst. Compleet eiland verslaafd en graag op reis met haar dikke Rimowa-koffer vol mooie jurkjes, shortjes, een paar bikini’s, slippers een professionele snorkel. Digital Nomad, want werken doet ze in de Himalaya in Bhutan en in Bali aan zee. Als ze geen reizen aan het boeken is voor haar klanten, is ze weer nieuwe bestemmingen aan het ontdekken. Thuis in Nederland geniet ze met haar ragdoll katjes van de Deep Tropical House Mix of rock muziek. Sinds kort reist haar kleine dochter Lotus-Loveday mee. Haar man Hans draagt dan de koffers. Trips van Debby
  • Bezocht: 39 landen
  • Afstand: 1.100.000 km
  • Vertraging: 4 keer
  • Koffer kwijt: 0 keer
  • Upgrades: 6 keer
  • Foto's: 120.000
  • Hoogste punt: BHUTAN 3200M, TIBET 4300M, QUITO 4350M
  • Aantal airlines: 50
  • Aantal stops: SINGAPORE: 38X, INDONESIE: 24X